Emotionele achtbaan

Daar zit ik dan. Inmiddels meer dan een jaar geleden, klaar voor het gesprek met mijn leidinggevende en voor de eerste stap die kan leiden tot mijn vertrek. En dus tot het opgeven van de zekerheid van mijn baan en de geborgenheid van de organisatie waar ik al meer dan twintig jaar bij hoor.

Ik ben goed voorbereid, van plan om door te zetten. Maar niet zonder er alles uit te halen wat ik wil en nodig heb. Na een “Goedemorgen” en een kopje koffie, komen we direct to-the-point. De bal ligt nu bij mij en uiterlijk rustig, maar van binnen trillend van de zenuwen, komt het hoge woord eruit. “Ik heb het gevoel dat we op een punt zijn gekomen dat er geen andere weg meer is dan afscheid van elkaar te gaan nemen.” Mijn woordkeus laat de deur nog op een kiertje, maar na een korte stilte – slechts een paar seconden – komt het antwoord: “Oké”.

Huh? Wat? Geen verbazing, geen weerwoord, alleen maar “Oke”? Ik ben perplex en ondanks mijn voornemen komen toch de tranen. Maar dit is toch wat ik zelf wilde? Waarom dan toch deze emoties?

Collega’s zeggen dat ze me zullen missen, dat het me zeker gaat lukken en hoe dapper ik ben. Maar ik voel me niet dapper. Het voelt alsof ik geen keus heb, omdat de situatie waarin ik terecht gekomen ben me uitgeblust maakt. Ik moet voor mezelf kiezen, voor mijn gezondheid én voor mijn principes als ik wil staan voor wie ik ben, wat ik kan en wil.

Het afscheid nemen en loslaten is één lange emotionele achtbaan: verdriet, teleurstelling, boosheid, onzekerheid. Wat heb ik gedaan?! Principes zijn mooi, bij jezelf blijven belangrijk, maar zomaar een vaste en goed betaalde baan opgeven voor…ja, voor wat eigenlijk?

Maar langzaamaan ontstaat er nieuwsgierigheid naar de toekomst. Ik ervaar een gevoel van vrijheid en ruimte. Van inspiratie en creativiteit. Van kiezen voor zelfstandig ondernemerschap en LEF. Ineens ben ik niet alleen vakvrouw, maar ook ondernemer, hoe gaaf is dat!

Door het ondernemerschap ontdek ik een wereld waarin je zelf gaat over wat je wilt zijn, doen en betekenen. Waarin je zelf aan het roer staat van je eigen succes. Ik krijg er steeds meer zin in. Ik richt mijn energie op mijn eigen ontwikkeling en het opbouwen van mijn bedrijf. Ik ontdek, experimenteer en leer. Ik voel me trots en dapper.

Natuurlijk kom ik steeds nieuwe uitdagingen tegen. Maar het aangaan van die uitdagingen brengt me altijd weer verder. Soms kijk ik terug op mijn keuze en de emotionele achtbaan die volgde. Maar ik weet dat ik er zó weer in zou stappen.

Mijn ervaring gebruik ik nu om mensen in organisaties te begeleiden bij de uitdagingen die zij tegenkomen in hun werk. Om zich bewust te maken van hun eigen kracht en kunnen. Ze aan het roer te zetten van hun eigen succes.